In het hoofd van Robin Aerts en Xavier Mariën ...

Vijf vreemde duivels vol duiveltjesgrillen zijn vaak dichterbij dan je zou willen... Met het monsterlijke prentenboek Duivelsversjes verrast Robin Aerts, bassist bij Het Zesde Metaal, jonge stoere lezers. Debutant Xavier Mariën gaf de tekeningen een hoge dosis rock'n'roll. In dit interview geven auteur en illustrator een inkijk in hun duivelse brein ...

Robin en Xavier
(links Xavier Mariën, rechts Robin Aerts)

Hoe zijn jullie op het idee voor dit boek gekomen?

Robin: ‘Ik was een jaar of twee geleden op een verjaardagsfeestje van een goede vriendin. Blijkbaar was het een veganistische avond. Aangezien ik net van een tournee kwam en wij met Het Zesde Metaal vrijwel altijd veganistisch eten op zo’n tournee, was ik nogal teleurgesteld. Eerlijk gezegd, hou ik niet heel veel van groenten, wat ook een running gag binnen de band is. Het was daar dat ik luidop begon te verkondigen dat het de duivel zelf is die groentjes uit de hel naar boven duwt om door ons geoogst te worden. Het was als grap bedoeld, maar ik zei daar ook dat ik er een kinderboek over zou schrijven. De volgende ochtend, toen de kater wat gaan liggen was, kwam het idee terug naar boven en dacht ik dat het misschien niet eens zo gek was. Zo is Duivelsversjes ontstaan.’

Xavier: ‘Het idee komt inderdaad volledig van Robin. Toen hij het boek had geschreven, vroeg hij aan mij om de illustraties te maken. Ik heb de uitnodiging met beide handen aangenomen. Robin en ik waren het er meteen over eens dat ons boek een 'Rock ’n Roll' gehalte moest hebben. Niet te braaf dus.’

Hoe verliep de samenwerking tussen jullie twee?

Robin: ‘Xavier is zowat mijn oudste vriend, wij gaan terug tot het eerste middelbaar. We hebben samen in enkele muziekgroepen gezeten en maakten in het middelbaar al samen strips. Maar nog niks concreets. Toen ik het idee van Duivelsversjes had, was hij meteen de eerste waar ik aan dacht voor de illustraties. We wisten niet of uitgegeven zou worden. Het was gewoon voor het plezier om nog eens iets samen te doen.
Sneller dan verwacht kregen we De Eenhoorn aan boord en toen werd het plots een pak serieuzer. Dat hadden we niet zien aankomen (maar we hadden er natuurlijk wel op gehoopt).
Aangezien we al vaker hadden samengewerkt, waren er ook geen echte verrassingen. Behalve dan dat er ineens deadlines en zo waren. Iets waar ik misschien al iets meer ervaring mee heb dan Xavier. De samenwerking was en is heel leuk, we zijn nu al voorzichtig aan het werken aan een nieuw idee.’

Xavier: ‘Robin en ik zijn al bijna 30 jaar de beste vrienden , als je elkaar door en door kent gaat de samenwerking van een leien dakje. Wij zaten op dezelfde lijn. Ik kan mij niet herinneren dat er enige discussie is geweest over wat dan ook.’

Was het van in het begin de bedoeling om er een cd bij te maken?

Robin: ‘Dat was niet het oorspronkelijke idee. Dat was een voorstel van De Eenhoorn. Maar eigenlijk was ik er wel blij mee. Ik had al lang het plan om ooit een luisterplaat te maken zoals ik er zelf als kind een paar had. Dit is een goede eerste stap in die richting en ik ben de mensen van de uitgeverij dankbaar dat ze me de juiste duw in de rug hebben gegeven. Anders was ik waarschijnlijk nog veel langer rond die pot blijven draaien. Alleen wanneer je wordt uitgedaagd, kan je groeien. Ik vind het natuurlijk fijn dat ik zelf de muziek heb kunnen schrijven en uitwerken voor dit boek. Het is één van de voordelen van zowel schrijver als muzikant te zijn.’

Hoe zijn jullie bij De Eenhoorn terecht gekomen? En hoe verliep de samenwerking?

Robin: ‘Toen de eerste schets van het boek klaar was en Xavier een handvol eerste tekeningen had gemaakt hebben we een drietal uitgeverijen aangeschreven. We gingen ervan uit dat het allemaal niets zou worden. Maar diezelfde week kwamen er onverwachts twee positieve antwoorden binnen. In het eerste gesprek dat ik met Marita van De Eenhoorn had, vroeg ik haar of ze veel wilden veranderen aan het boek. Ze zei me dat het wel meeviel, maar dat één zin sowieso veranderd zou moeten worden. Ik weet niet meer welke zin dat was, maar ik weet wel dat ik, toen ik hem schreef, wist dat hij niet erg sterk was. Dat zij specifiek die zin wist aan te wijzen, en dus de vinger kon leggen op het pijnpunt in mijn tekst, heeft mij meteen ervan overtuigd dat De Eenhoorn de juiste keuze was. Toen ze ons uitnodigde op de Boekenbeurs om de rest van hun catalogus te bekijken, wist ik dat deze uitgeverij helemaal bij ons paste.’

Xavier: ‘De mensen van De Eenhoorn hebben mij bovendien enorm gesteund en geholpen. Ze hebben mij door het hele proces gegidst en mij de vrijheid en tijd gegeven om mijn ding te doen. Vooral een dikke merci aan Dries (de vormgever) die mij op het juiste pad heeft gezet voor de inkleuring.’

Was het een moeilijk project?

Xavier: ‘Goh, het was vooral een uitdaging voor mij. Ik zag mezelf niet als een ‘illustrator’ of ‘tekenaar’ omdat ik eigenlijk maar wat rommelde. Een opleiding in illustreren heb ik nooit gehad. Ik raakte soms maanden geen potlood aan. Ik geloofde eigenlijk niet in mezelf.
Robin wel! Ik ben hem enorm dankbaar dat hij mij heeft gevraagd. En met de enorme steun van familie en vrienden kreeg ik toch wat zelfvertrouwen. Vooral mijn echtgenote Inge was een rots in de branding. Maar het was toch knokken. Ik had nog nooit een kind getekend en ik had geen verstand van inkleuren. Kortom, dit was een zeer leerrijke ervaring en ik ben hongerig naar meer. Voor mij is er een nieuw hoofdstuk aangebroken. Spannend en heel erg leuk.’

Xavier, kan je wat vertellen over je techniek en stijl?

Xavier: ‘Techniek? Haha, ik gebruik gewoon alles wat ik in mijn buurt heb liggen behalve penselen. Ik doe maar wat: potlood, papier, kleurpotloden, aquarelmarkers en brush-stiften. Of het een mooi resultaat oplevert, laat ik aan de lezer over.
Over mijn stijl kan ik alleen zeggen dat alles en iedereen mij inspireert. Ik lees veel stripverhalen. Boeken over de jaren 80 waarin ik ben opgegroeid prikkelen mij enorm. Voornamelijk skateboard art uit die periode heeft mij gevormd. Gooi daar en dikke saus horror, punk en metal over en we zijn er.’

Wat is volgens jullie een goed kinderboek?

Robin: ‘Iets waardoor de kinderen uitgedaagd worden om hun fantasie te gebruiken. Iets dat niet te braaf is. Kinderen kunnen wel tegen een stootje en mogen best uitgedaagd worden. Ik denk ook dat het niet erg is als kinderen al eens bang zijn. De verhalen van Grimm zijn ook niet van de poes. Voor mij is het voor een voorleesboek ook belangrijk dat het metrum en de cadans juist zit. Dat leest vlotter en zo houden kinderen er makkelijker hun aandacht bij.’

Wat vinden jullie kinderen eigenlijk van het resultaat?

Robin: ‘Mijn dochter vindt het heel leuk. Lili was ook blij dat ze het liedje mocht inzingen op de cd, samen met haar twee vriendinnetjes, Merel en Nette. Het is hun zangdebuut :)
Soms vindt ze de prentjes wat griezelig, maar op het einde komt alles toch goed. Zij gaf me de inspiratie voor de roze pyama en de glitters, want dat vindt Lili heel erg mooi.’

Xavier: ‘Corneel en Suzette vinden het geweldig, gedurende het hele proces hoorde ik ze uit over hoe ik bepaalde dingen zou aanpakken dus ze voelen zich wel betrokken. Hun enthousiasme was een enorme motivator.’

Lees meer over het boek ... als je durft!