'De koudste winter' van Tine Mortier en Alain Verster heeft een bijzonder lange ontstaansgeschiedenis, en had 10 jaar nodig om van idee uit te groeien tot een uniek prentenboek. Wij hadden een gesprek met Tine over dit bijzondere boek.
 
Hoe is het idee voor dit verhaal ontstaan?

De aanzet voor het verhaal kwam jaren geleden. Ik denk dat het in de winter van 2009 was. Het was erg koud toen, en er viel heel wat sneeuw. Ik woonde nog in België en had een schrijfplek bij het raam – met prachtig zicht op het sneeuwlandschap en mijn knieën lekker warm tegen de verwarming aan. Ideaal om een winterverhaal te schrijven. Bovendien kregen wij die winter erg speciaal bezoek: in onze garage had een roodborstje een slaapplek gezocht in een oude schoen van mijn man. Dat beeld – het roodborstje dat in het midden van de garage uit een schoen komt piepen – zette het verhaal in gang.

Is er veel aan het verhaal veranderd?
Erg veel. Oorspronkelijk ging het vooral over die koude winter, en hoe eenzaam dat kan zijn. De andere elementen zijn er pas later bij gekomen. In de eerste versies was er nog geen sprake van het buurmeisje Maura of de hond van de kruidenier. En helemaal op het laatste nippertje heb ik nog een pak scènes herwerkt. Ik vond dat het boek te zwaar dreigde te worden. Te triestig. Dus heb ik geprobeerd om er wat lichtheid in te steken.

Welke symbolen in het boek zijn volgens jou belangrijk?
De zwanen, de eieren en het getal 7. Het mooie aan symbolen is dat iedereen er zijn eigen betekenis aan kan geven. Er is niet één juiste interpretatie, en dat vind ik goed. Je kunt het boek dus ‘invullen’ zoals je zelf wilt.

Is het gevoel van eenzaamheid en pesten herkenbaar voor jou?
Ik denk dat die zaken voor iedereen wel herkenbaar zijn. Al was het oorspronkelijk niet mijn bedoeling om het thema ‘pesten’ aan bod te laten komen. Het is er een beetje per ongeluk in gerold. Het hoofdpersonage is een stille, bijzondere jongen die weinig contact heeft met anderen. Ook zonder de koudste winter is hij eigenlijk al een vrij eenzaam kind. Op een bepaald moment had het verhaal nood aan wat achtergrondinformatie bij zijn personage. Het leek mij logisch dat iemand met zijn karakter niet erg populair kon zijn bij zijn leeftijdsgenoten. Voeg daar nog een gemeen buurmeisje bij, en het vervolg is onontkoombaar.

Doorheen dit verhaal wordt het kouder en kouder. Jij bent net naar een warm land verhuisd. Hou je niet van koude?
Ik hou eigenlijk heel erg van de kou – zolang ik ervan mag genieten van achter een raam, met een kacheltje of een verwarming bij de hand. Al zijn winterwandelingen ook altijd fijn. En ik ben helemaal verzot op sneeuw. Er is weinig mooier dan een wereld die helemaal bedekt wordt door een laagje wit. Dus ja, dat mis ik hier af en toe wel in de tropen. Maar elke dag op blote voeten kunnen rondlopen is ook niet mis ☺

Wat vind je van de illustraties van Alain Verster? Zijn er dingen anders dan je je zelf had voorgesteld?
De illustraties van Alain zijn ronduit ongelofelijk. Ze zijn niet anders dan ik ze mij had voorgesteld, alleen zo ontzettend veel mooier. Ik denk dat dit geen makkelijk verhaal was om te illustreren. Alle kleur verdwijnt in de loop van het verhaal uit de wereld, en toch worden de prenten nooit vaal of saai. Ik was al een fan van Alain, en dat ben ik nu nog veel meer!



Ben je blij met het eindresultaat? 
Een nieuw boek in handen houden is altijd iets speciaals. Maar met dit boek ben ik nog net een tikje blijer dan gewoonlijk. Wat mij betreft, is het helemaal af: iedereen heeft zijn uiterste best gedaan om er het allermooiste boek van te maken. De prenten, het papier, de vormgeving en de kleuren… Alles klopt tot in het kleinste detail. Ik ben een gelukkige schrijver!